اصل مطلب در شرق

  ۱- فامیلی او عزت نژاد بود؟ عزت چی؟  زاده؟ همانی که در داستان کوی دانشگاه  از بین رفت. اسمش چی بود؟  ( از چند نفر پرسیدم . کمتر کسی می دانست اسمش عزت الله ابراهیم نژاد بود)

۲ - اسمش چی بود؟ همانی که چشمش .... آره آن اقایی که دانشجو بود و در دادگاه شرکت کرده بود؟ بابا اونی که...   الان کجاست؟ آهای بچه های تحکیم ( هیچ کس یادش نمی آید که در آن حوادث دانشجویی چشمش آسیب دیدَ کی بود و اسمش چی بود)

۳- نگاهی به حکم دادگاه ابراهیم نژاد : روابط عمومي دادگاه انقلاب اسلامي تهران ديروز جزييات رأي شعبه سوم اين دادگاه درباره موارد اتهامي، عزت الله ابراهيم نژاد را اعلام كرد: مرحوم ابراهيم نژاد درجريان حادثه كوي دانشگاه تهران درسال ۱۳۷۸ براثر اصابت گلوله درمقابل ساختمان كوي به قتل رسيد و دستگاههاي ذيربط و مسؤول، تاكنون موفق به شناسايي و دستگيري ضاربان وي نشده اند. ( برای دیدن اصل خبر در روزنامه ایران کلیک کنید )

چند روز پیش در شرق گزارشی نوشتم درباره " تاسيس شوراى روابط خارجى ايران ".  اشاره ای کردم به شورای روابط خارجی آمریکا که تشکیل این شورا تداعی کننده آن شورا است. ( اصل مطلب در شرق )

به مناسبت سوم تیر هم یادداشتی در آفتاب نوشتم. به شعارهای آقای احمدی نژاد در زمان انتخابات اشاره کردم و اتفاقات فعلی را مثال زدم.

بخش هایی از یادداشت: عقب نشینی رئیس جمهور از اصول و میثاق نامه خود، گام دیگری بود برای عدول از مواضع انقلابی و عدالت گرایانه. این چنین بود که ناگهان رئیس جمهور را در هواپیمای VIP یا پاترول ضدگلوله دیدیم. خبر رسید که منزل او از نارمک مدتی است تغییر کرده و به ساختمان ریاست جمهوری رفته و رئیس جمهور که تاکید بر این داشت که «ما می توانیم» مجبور شد در برخی از تصمیمات مهم اجتماعی خود همچون ورود بانوان به استادیوم، عقب نشینی کند و در کنفرانس مطبوعاتی خود حاشا کند که شعار نفت بر سر سفره ها را سر داده است.

 او ... همچون خاتمی ، باورش را بر دیوار مردمی استوار کرد که صبح شعار درود بر مصدق سر می دهند و غروب مرگ او را. صبح اصلاحات خاتمی را " هورا " می کنند و غروبش او را "هو". راه همان است و فقط نام ها تغییر کرده است و این تلخ است.  ( اصل یادداشت در آفتاب )

در رویاهایم دیدم که با خدا گفت و گو می کنم .

خدا پرسید : "پس تو می خواهی با من گفت و گو کنی ؟ "

من در پاسخش گفتم : " اگر وقت دارید ...

خدا خندید :"وقت من بی نهایت است . در ذهنت چیست که می خواهی از من بپرسی ؟ "

پرسیدم : "چه چیز بشر شما را سخت متعجب می سازد ؟"

خداوند پاسخ داد : "کودکی شان . اینکه آنها از کودکی شان خسته می شوند ، عجله دارند که بزرگ شوند ، و بعد دوباره پس از مدتها ، آرزو می کنند که کودک باشند .

اینکه آنها سلامتی خود را از دست می دهند تا پول به دست آورند ، و بعد دوباره پولشان را از دست می دهند تا سلامتی خود را به دست آورند . اینکه با اضطراب به آینده می نگرند و حال را فراموش می کنند و بنابراین نه در حال زندگی می کنند ، و نه در آینده اینکه آنها به گونه ای زندگی می کنند که گویی هرگز نمی میرند ، و به گونه ای می میرند که گویی هرگز زندگی نکرده اند . "

دستهای خدا دستانم را گرفت. برای مدتی سکوت کردیم. و من دوباره پرسیدم :" به عنوان یک خالق می خواهی کدام درسهای زندگی را مخلوقت بیاموزند ؟ "

او گفت : "بیاموزند که آنها نمی توانند کسی را وادار کنند که عاشقشان باشد ، همه کاری که آنها می توانند بکنند این است که اجازه دهند که خودشان دوست داشته باشند .

بیاموزند که درست نیست خودشان را با دیگران مقایسه کنند.

بیاموزند که فقط چند ثانیه طول می کشد تا زخمهای عمیقی در قلب آنان که دوستشان داریم ، ایجاد کنیم ، اما سالها طول می کشد تا آن زخمها را التیام بخشیم .

بیاموزند ثروتمند کسی نیست که بیشترین ها را دارد. کسی است که به کمترین ها نیاز دارد .

بیاموزند که آدم هایی هستند که آنان را دوست دارند ، فقط نمی دانند که چگونه احساساتشان را نشان دهند. بیاموزند که دو نفر می توانند با هم به یک نقطه نگاه کنند ، و آن را متفاوت ببینند .

بیاموزند که تنها کافی نیست که آنها دیگران را ببخشند ، بلکه آنها باید خود را نیز ببخشند . "

من با خضوع گفتم :" از شما به خاطر این گفتگو سپاسگذارم آیا چیز دیگری هست که دوست دارید بدانم ؟ "

خداوند لبخندی زد و گفت :" فقط اینکه بدانند من اینجا هستم . همیشه "

                                                                                                                           برنارد شاو

ن نزنید. نز زنید.

اع، اع ،اعتراف میك کنم.

من با  با آزاد دی همد دست بودم

ام ما هیچوقت آز زاد نبودم