امروز در مرکز همایش های رایزن نمایشی از وحدت ملی برپا بود. از ابراهیم یزدی تا محمدی گلپایگانی حضور داشتند. واکنش این آدم ها نیز جالب بود. آن طور که من شنیدم خیلی از مهمان ها نمی دانستند که چه افرادی قرار است به این همایش خلیج فارس بیایند. تصور کنید که عبدالله نوری نشسته است ناگهان علی اکبر ناطق نوری وارد می شود و می خواهد برود ردیف اول بنشیند. عبدالله نوری را می بیند. بعد محمدی گلپایگانی می آید. ابراهیم یزدی آن سوتر نشسته است. یا هاشم صباغیان. یا رحیم صفوی که می آید کروبی را می بند اما انگار ندیده است. بی سلام و علیک می رود یک صندلی پیدا می کند که بنشیند. فایزه هاشمی و زهرا اشراقی را می بند که می آیند کنارش می نشینند. سید محمد خاتمی می آید. مطابق معمول سلام و علیک می کند و می رود کنار کروبی و ناطق نوری می نشیند و می گوید و می خندد. خیلی عجیب بود. نشان داد که برخی مواقع می توان زیر چتر بزرگی به نام ایران نشست و فراموش کرد تمام حب و بغض ها را. تمام عداوت ها و دشمنی ها. خاطرم نیست در این سال ها عبدالله نوری جایی رفته باشد که محمدی گلپایگانی چند صندلی آن سوترش نشسته باشد.
به آقای کاظم موسوی بجنوردی که مرام و مسلک ویژه ای دارد باید برای گردهم آوردن این افراد تبریک گفت. به او و تمام بچه هایی که در این کار تلاش ویژه ای داشتند.
